خداوند به پيغمبرش امر مىكند كه در مسجد قبا نماز بگزارد و در آنجا قيام به عبادت كند ؛ چون علاوه بر آنكه از روز اوّل بنيادش با تقوى پايه گذارى شده است ، جماعتى از مؤمنين كه حبّ طهارت و صفاى باطن و ملاقات خدا را دارند ، در آنجا به نماز و عبادت اشتغال مىنمايند . و از همه بالاتر آنكه خداوند كسانى را كه با مبارزين با خدا و پيمبرش مودّت و دوستى بنمايند يكسره از زمرهء مؤمنين اخراج كرده است ، گرچه آن مبارزين فرزندان يا پدران يا برادران يا اهل و قبيلهء آنان باشد . معلوم مىشود محبّت به دشمنان خدا و رسول چنان اثر قوى در نفس انسان ميگذارد كه به كلّى زمينهء نفس را از ايمان خالى مىكند و رائحه‌اى از آن باقى نمىگذارد . و در اين صورت أعمال صالحهء انسان چون خس و خاشاكى خواهد بود كه در سرزمين خشك و بىآب و علف روئيده ، هيچ بو و طراوتى و جمال و زيبندگى نخواهد داشت . مثال عمل صالح به انضمام محبّت به دشمنان دين ، مثال گل و گياهى است كه در مزابل روئيده باشد ؛ اگر فرضاً ظاهرى فريبا داشته باشد ولى باطن و اصل آن متعفّن و زشت است . لا تَجِدُ قَوْماً يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ يُوادُّونَ مَنْ حَادَّ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ لَوْ كانُوا آباءَهُمْ أَوْ أَبْناءَهُمْ أَوْ إِخْوانَهُمْ أَوْ عَشِيرَتَهُمْ أُولئِكَ كَتَبَ فِي قُلُوبِهِمُ الْإِيمانَ وَ أَيَّدَهُمْ بِرُوحٍ مِنْهُ وَ يُدْخِلُهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ خالِدِينَ فِيها رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَ رَضُوا عَنْهُ أُولئِكَ حِزْبُ اللَّهِ أَلا إِنَّ حِزْبَ اللَّهِ هُمُ الْمُفْلِحُونَ . « 1 »

--> زيرا كه در آن مسجد ، مردانى هستند كه دوست دارند پاك و پاكيزه و مطهّر گردند ، و البتّه خداوند پاكان و پاكيزه شدگان را دوست دارد . » ] ( 1 ) - آيه 22 ، از سورهء 58 : المجادلة ؛ [ « نمىيابى جماعتى را كه ايمان به خدا و روز قيامت داشته باشند و با اين وجود با كسانى كه خدا و رسول او را دشمن ميدارند دوستى